Funk gitarında asıl malzeme nota değil, notanın bulunmadığı yerdir. Çalınan sesler azdır, dokuyu kuran şey susturulmuş vuruşlar ve aralara düşen boşluklardır.
Sağ el on altılık bölünmeyi aralıksız salınımla taşır. Elin durmadığı bu düzende çalınan vuruşlar seyrektir; geri kalan vuruşlarda sol el tellerin üzerine hafifçe oturur ve tellere değen pena perküsyon sesi çıkarır. Duyulan ritmin canlılığı bu sessiz vuruşlardan gelir. Kulak boşlukları da sayar.
Akorlar seyreltilir. Altı telin hepsi çalınmaz; çoğu zaman iki ya da üç tel kullanılır ve akorun kimliğini üçlü ile yedili taşır. Dokuzlu ses eklendiğinde doku kalabalıklaşmadan renk kazanır. Kök genellikle basa bırakılır. Basın yürüyüşü ritmin ikinci katmanıdır ve gitarla çakışması dokuyu bulanıklaştırır.
Armoni tarafında hareket azdır. Pek çok funk parçası tek bir akor üzerinde döner; değişim akorla değil ritimle yapılır. Funk çalışan bir kursiyerin ilerlemesi akor dağarıyla değil, aynı akoru kaç ayrı ritimle söyleyebildiğiyle ölçülür.
Çalışma ayakla ve metronomla birlikte yapılır. Metronom genellikle ikinci ve dördüncü vuruşa kurulur. Kursiyer vuruşun kendisini değil, aralarını saymayı öğrenir.