Rock gitarında riff, şarkının kendisinden önce gelen malzemedir. Dinleyici sözü unutur, riffi hatırlar. Jimmy Page bu malzemenin nasıl kurulacağını ve kayıtta nasıl büyütüleceğini aynı anda düşünen ilk icracılardandır; Londra'da yıllarca stüdyo müzisyenliği yapmış olması bu iki tarafı birleştirmesini sağladı.
Riff anlayışının temeli sadeliktir. Çoğu riff beş sesli dizinin içinden az sayıda sesle kurulur, kök ile beşli arasında yürür ve üçlü sesi bilerek dışarıda bırakır. Üçlü dışarıda kaldığı için aynı riff hem majör hem minör bir ortamda durabilir; şarkının rengini vokal hattı ile bas belirler. Riffin içindeki boşluklar da en az notalar kadar iş görür. Davulun cevap vermesi için bırakılan sessizlik, riffi bir kalıp olmaktan çıkarıp konuşmaya çevirir.
Stüdyo tarafında bıraktığı asıl yöntem mikrofon mesafesidir. Hoparlörün hemen önüne konan bir mikrofon sesi yakın ve dar alır; aynı hoparlörün birkaç metre uzağına konan ikinci bir mikrofon odanın yankısını da kaydeder. İkisi birlikte kullanıldığında ses derinlik kazanır. Kulağın uzaklık bilgisi gecikmeden ve yankıdan gelir. Page bu düzeni davulda da kullandı; onun kayıtlarındaki ağırlık, gürlükten çok odanın kendisidir.
Akort tarafında da alışılmışın dışına çıktı. Telleri açık bir akora göre ayarlamak ya da en pes teli bir tam ses indirmek, sol ele yeni parmak düzenleri ve açık tellerle birlikte çınlayan sesler kazandırır. Bu akortlar İngiliz ve Kelt halk gitarından gelir; Page onları rock topluluğunun ses düzeyine taşıdı.
Bugün bir elektro gitar kaydında mikrofon yerleşimi, akort seçimi ve riffin içindeki boşluk ayrı birer karar olarak ele alınıyorsa, bu ayrımın yerleşmesinde Page'in payı büyüktür.