Klasik gitarın yirminci yüzyıldaki dağarı iki koldan büyüdü. Birincisi bestecilere sipariş vermekti, ikincisi unutulmuş yazıyı yeniden okumak. Julian Bream iki kolu birden yürüttü ve bunu yaparken gitarın yanına ikinci bir çalgı, lutu koydu.
Sipariş tarafı somut bir listedir. Benjamin Britten'ın 1963'te onun için yazdığı Nocturnal after John Dowland, çalgının o yüzyılda aldığı en ağır yazılardan biridir; parça John Dowland'ın bir lut şarkısını tersten kurar, varyasyonlarla başlar ve temayı en sonda duyurur. William Walton'ın 1971 tarihli Beş Bagatel'i, Michael Tippett ve Hans Werner Henze'nin yazdıkları da aynı çabanın ürünüdür. Bream bu bestecilerin hiçbiri gitar çalmadığı için çalgının ne yapabildiğini onlara tek tek göstermek zorunda kaldı; yazılan parçaların çalınabilir çıkması bu çalışmadan gelir.
İkinci kol tarihsel dağardır. Bream lutu kendi çalgısı olarak öğrendi ve Dowland ile çağdaşlarının yazısını gitar dinleyicisine taşıdı. Lut ile gitar aynı çalgı değildir: lut daha hafif, telleri çift takımlı, tınısı daha kısa ve içeridir. Bu yazıyı gitarda çalmak, süre ve gürlük dengesini baştan kurmayı ister. Bream bu iki çalgıyı yan yana sürdürerek klasik gitar icrasına dönem bilgisi soktu.
Tınıda aradığı şey netlikten çok renkti. Sağ elin köprüye ve ses deliğine doğru kaydırılması, aynı cümlenin iki ayrı renkte tekrar edilmesini sağlar; Bream bu değişimi süs olarak değil, cümlenin anlamını kuran bir araç olarak kullandı.
Bugün bir klasik gitar programında yirminci yüzyıl yazısıyla Rönesans lut dağarının yan yana durması olağan görünür. Bu yan yanalığı kuran icracıların başında Bream gelir.