Parmakla çalınan akustik gitarın hedefi tek bir çalgıyla birden fazla hattı aynı anda duyurmaktır. Başparmak basla ritmi, kalan parmaklar ezgiyi ve akor seslerini taşır. Tommy Emmanuel bu dokuyu bir adım öteye götürüp gövdeyi de vurmalı çalgı gibi kullandı.
Dokunun temeli bas hattının sürekliliğidir. Başparmak düzenli aralıklarla pes tellere iner ve avuç kenarıyla hafifçe susturulur; bu susturma sesi kısaltarak bas davul etkisi üretir. Üstteki parmaklar aynı anda serbest kaldığı için ezgi kesintisiz ilerler. Dinleyici iki ayrı çalgı duyduğunu sanır, oysa tek elin iki ayrı işi vardır.
Gövdeye vurma bu dokunun üçüncü katmanıdır. Kapağın köprüye yakın bölgesi tok, kenarları daha ince ses verir; aynı elin parmak uçları ve avuç kenarıyla farklı noktalara vurularak iki üç ayrı ton elde edilir. Vuruşun çalgıya zarar vermemesi için kuvvet değil yer seçimi belirleyicidir.
Doğuşkanlar da ezgi taşımak için kullanılır. Sol el perdeye basılı dururken sağ elin işaret parmağı telin tam on iki perde ötesine değdirilip başparmakla çalınır. Basılı sesin oktavı doğuşkan olarak duyulur. Bu yapay doğuşkanlar akorun üst seslerini çan gibi öne çıkarır.
Bütün bu katmanlar ayrı ayrı çalışılır ve en sonda birleştirilir. Üç işi aynı anda yapan bir elin kurulması zaman alır; başparmağın ritmi bozmadan sürmesi, çalışmanın ilk ve en uzun aşamasıdır.