Caz gitarında pena neredeyse kuraldı. Wes Montgomery penayı hiç kullanmadı; tele sağ elinin baş parmağıyla, parmağın etli yüzüyle vurdu. Anlatılan sebep basittir: gece geç saatte çalışırken komşuları rahatsız etmemek. Zorunluluktan doğan bu tutuş, cazın en tanınan tınılarından birini üretti.
Baş parmağın etli yüzü tele penadan daha geniş bir alanla girer. Geniş temas yüzeyi üst doğuşkanları zayıflatır, atağın sert kenarını yumuşatır ve sesin önüne yuvarlak bir giriş koyar. Aynı nota penayla çalındığında başlangıcı keskin, baş parmakla çalındığında yuvarlaktır; aradaki fark hız değil, sesin açılma biçimidir.
Montgomery'nin ikinci işareti oktavlardır. Aynı sesi bir oktav arayla iki telde birlikte tutup aradaki teli susturarak çalar. Tek sesle kurulan bir cümle oktava çevrildiğinde gürlük artmaz, ses kalınlaşır ve orkestranın içinden ayrılır; üflemeli çalgıların gürlüğü karşısında gitarın duyulabilmesini sağlayan çözüm budur. Aradaki telin susturulması bu tekniğin asıl zorluğudur ve sol elin yan yüzüyle yapılır.
Solo kurma biçimi de kendi içinde bir düzen taşır. Çoğu icrasında önce tek sesli cümlelerle başlar, aynı malzemeyi oktavlarla tekrarlar, son bölümde akor dizilişlerine geçer. Dinleyici aynı fikrin üç ayrı dokuda açıldığını duyar; gürlük artmadan yoğunluk artar. Bu üç katmanlı yapı bugün caz gitarı öğretiminde doğrudan bir çalışma modeli olarak kullanılır.
Baş parmakla çalmak hızın üst sınırını düşürür. Buna karşılık Montgomery'nin bıraktığı şey hız değil, tınının ve dokunun bilinçli seçilmesidir.