2 Kasım 1928 gecesi Django Reinhardt'ın karavanında bir mum devrildi ve eşinin yapay çiçek yapımında kullandığı selüloit tutuştu. Yangın gövdesinin yarısını yaktı; sol elinin yüzük ve serçe parmaklarındaki tendonlar kalıcı olarak kısaldı. On sekiz yaşındaki icracı, çalgısını bırakmak yerine tekniğini yeniden kurdu.
Kalan iki parmağıyla, işaret ve orta parmakla, sap boyunca yürümeyi öğrendi. Sakatlanan iki parmağı bütünüyle işlevsiz değildi; ince iki telde akor ve oktav tutmak için kullanabiliyordu. Bu kısıtlama onun müziğini daraltmadı, tersine kendine özgü bir dil üretti. İki parmakla çalınan diziler zorunlu olarak yatay yürür; icracı sap boyunca kayar, pozisyon değiştirmek yerine telin uzunluğunu kullanır. Django'nun hızlı geçişlerindeki kaygan tını bu zorunluluktan doğar.
Sağ el tarafında caz gitarının o güne kadar görmediği bir atak vardı. Pena her vuruşta tele aynı sertlikte girer, ritim gitarlar dört vuruşu eşit tutar ve topluluk davulsuz çalar. Zamanı taşıyan şey ritim gitarın sürekliliğidir; solo gitar bu zeminin üzerinde serbest kalır. Yaylı çalgılarla kurulan bu topluluk düzeni, Avrupa'da cazın Amerikan modelinden ayrı bir koldan gelişmesini sağladı.
Dağar tarafında da kendi kaynaklarını kullandı. Amerikan standartlarının yanına Orta Avrupa ve Roman ezgilerini, kendi bestelerini ve müzet valsi geleneğini koydu. Minör tonların ağırlığı, azaltılmış akorların geçiş sesi olarak kullanılması ve ezgide sık görülen kromatik yaklaşımlar bu dilin tanınır işaretleridir.
Django Reinhardt'ın bıraktığı ders yalnız bir üslup değil. Çalgının nasıl tutulacağının tek bir doğrusu olmadığını, elin kendi koşullarına göre yeniden düzenlenebileceğini gösterdi.